تنفس برآوردن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ نَفْ فُ بَ وَ دَ](مص مرکب) کنایه از دمیدن و روشن شدن صبح :
از روی زمین کفر و ضلالت همه برخاست
چون صبح وصال تو برآورد تنفس.
ناصرخسرو.
رجوع به تنفس شود.