تنک بیز

«لغت نامه دهخدا»

[تَ نُ / تُ نُ] (اِ مرکب) نوعی از غربال که به مو بافند و چیزی که خواهند نیک باریک شود بدان بیزند(1). (فرهنگ رشیدی). غربالی را گویند که نرم و باریک و از موی دم اسب ساخته و در غایت تنک چشمی باشد و هرچه از آن بیزند نرم بیرون آید و پالاون و ترشی پالا را نیز گویند که سوراخها دارد و بدان چیزها را صاف کنند. (انجمن آرا) (آنندراج). موبیز نازک و اعلا. (ناظم الاطباء). و رجوع به تنک و تنگ بیز شود.
(1) - به این معنی در برهان با گاف (تنگ بیز) آمده است.