تنک حوصله

«لغت نامه دهخدا»

[تَ نُ / تُ نُ حَ / حُو صَ لَ / لِ] (ص مرکب) تنک دل. کنایه از کسی که اخفای مال و راز نتواند کرد. (آنندراج). کم صبر و کم تحمل. کسی که بردبار نباشد. کسی که قادر به خویشتن داری نباشد :
ای بی جگر از تلخی عالم گله بگذار
این می به حریفان تنک حوصله بگذار.
صائب (از آنندراج).
در سینهء ما بود نهان راز محبت
شد اشک تنک حوصله غماز محبت.
منیری (از آنندراج).
شمه ای از غم هجر تو(1) به بلبل گفتم
آن تنک حوصله رسوای گلستانم کرد.؟
رجوع به تنگ حوصله شود.
(1) - ن ل: از گل روی تو.