تنک روزی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ نُ / تُ نُ] (ص مرکب)کسی که معاش و وجه گذران وی اندک باشد. (ناظم الاطباء) :
من آن حریف تنک روزیم که چون مه عید
تمام دور نشاطم به یک پیاله گذشت.؟