تنک رنگ

«لغت نامه دهخدا»

[تَ نُ / تُ نُ رَ] (ص مرکب)دارای رنگی روشن و شفاف و لطیف. مقابل تیره رنگ :
تا به یاقوت تنک رنگ بماند گل سرخ
تا به بیجادهء گلرنگ بماند گل نار.فرخی.
رجوع به تنک و دیگر ترکیبهای آن شود.