تنک روی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ نُ / تُ نُ] (ص مرکب)کنایه از کسی است که به اندک مبالغه از شرم سخن قبول کند و آن را کم روی نیز خوانند. (انجمن آرا). کنایه از صاحب شرم و حیا. (آنندراج). مقابل سخت روی :
دوستی گر دیده ام دانش، ز دشمن دیده ام
چون تنک رویان ز من عیب مرا پنهان نداشت.
رضی دانش.
|| کسی که بدون ابرام درخواست چیزی کند. (ناظم الاطباء). رجوع به تنگ روی شود.