تنک زهره

«لغت نامه دهخدا»

[تَ نُ / تُ نُ زَ رَ / رِ] (ص مرکب) کنایه از مرد جبان و ترسنده. (آنندراج). مقابل سخت دل و قویدل :
مرد تنک زهره نجوید ستیز
از تنکی لرزه کند تیغ تیز.
امیرخسرو (از آنندراج).
رجوع به تنک و دیگر ترکیبهای آن شود.