«لغت نامه دهخدا»
[تَ] (ص مرکب، اِ مرکب) پایاب و کم عمق. (ناظم الاطباء). || آبی کم مانده از گوشتی بسیار که جوشانده و پخته باشند در آن آب. که مادهء آن بسیار باشد: آبگوشتی تنگ آب؛ آبگوشتی که گوشت آن فراوان و آب آن بسیار کم باشد. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). از: «تنگ»، بمعنی قلیل و کم و نادر + آب. رجوع به تنگ و دیگر ترکیبهای آن شود.