تنگ آغوش

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ص مرکب) آنکه آغوش تنگ داشته باشد. (آنندراج). سخت در آغوش گرفته. (ناظم الاطباء) :
نسیم لطف بهار از شمار بیرون است
فغان که غنچهء این باغ تنگ آغوش است.
صائب (از آنندراج).
رجوع به تنگ و دیگر ترکیبهای آن شود.