تنگای

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (اِ) تنگی و ضیق و جای تنگ و درهء کوه. || گور و قبر. || عالم. || کالبد آدمی. (ناظم الاطباء). رجوع به لسان العجم شعوری و تنگنای شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر