تنگ افتادن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ اُ دَ] (مص مرکب) تنگ افتادنِ کار؛ لازم تنگ گرفتن کار. (از آنندراج). سخت و پیچیده و مشکل گردیدن امری :
رفتن یار سفرپیشهء من تنگ افتاد
با که گویم که میان من و دل جنگ افتاد؟
سیدحسن غزنوی.
چاکهای سینه ام هر یک در بتخانه است
از دل من کار بر اسلام تنگ افتاده است.
سلیم (از آنندراج).
|| از بسیار خوردن دچار تاسه و تقلا شدن. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). || پیچیده شدن تسمه یا نوار یا طناب یا چیزی مانند آن به اسپ و جز آن. (یادداشت ایضاً).