تنگ اندرآوردن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ اَ دَ وَ دَ] (مص مرکب) کم گردانیدن فاصله را. سخت نزدیک گردیدن :
چو تنگ اندرآورد با من زمین
برآهختم آن گاوسر گرز کین.
فردوسی (شاهنامه چ بروخیم ج1 ص196).
چو تنگ اندرآورد با او زمین
فروکرد گرز گران را به زین.فردوسی.
چو من تنگ روی اندرآرم بروی
سر آید ترا تیزی و گفتگوی.فردوسی.