«لغت نامه دهخدا»
[تَ بِ عَ] (ص مرکب)کم مایه. که فقیر و تنگدست باشد. که بضاعتش اندک بود: و با مردم تنگ بضاعت و سفیه معامله نکند. (منتخب قابوسنامه ص177). رجوع به تنگ و دیگر ترکیبهای آن شود.