تنگ خویی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (حامص مرکب)بدخویی. (ناظم الاطباء) : آفت ملک شش چیز است، حرمان... و تنگ خویی و افراط خشم و کراهت... (کلیله و دمنه). و منعی نیکو، بی تنگ خویی می فرمای. (کلیله و دمنه).
چو دریا دُر دهد بی تلخ رویی
گهر بخشد چو کان بی تنگ خویی.نظامی.
رجوع به تنگ خو و تنگ و دیگر ترکیبهای آن شود.