تن گداز

«لغت نامه دهخدا»

[تَ گُ] (نف مرکب) (از: تن + گداز، گدازنده) گدازندهء تن. لاغرکننده. (از فرهنگ فارسی معین) :
عمر کاهد تن گدازد دور چرخ
اینْت چرخ تن گداز عمرکاه.خاقانی.