تنگ درزی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ دَ] (حامص مرکب)چسبانی و اختلاط. (غیاث اللغات) (آنندراج) :
به تنگ درزی ربط صد آشنا چه کنم
دلم خوشست که بیگانه همنشینت نیست.
تأثیر (از آنندراج).
بعضی گویند بضم اول و فتح نون (کذا) و کاف عربی (تُنَک دَرْزی) بمعنی پیوستگی و وصل دو چیز باشد که محل وصل آنها به غور معلوم شود. (غیاث اللغات) (آنندراج). و رجوع به تنک درزی شود.