تنگدل کردن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ دِ کَ دَ] (مص مرکب)افسرده و غمگین کردن. ملول و ناخوش گردانیدن. اندوهناک کردن : خواجه گفت امروز بهترم ولیکن هر ساعتی مرا تنگدل کند این... (تاریخ بیهقی چ ادیب ص368).
سوی فرهاد رفت آن سنگدل مرد
زبان بگشاد خود را تنگدل کرد.نظامی.
به معجز بدگمانان را خجل کرد
جهانی سنگدل را تنگدل کرد.نظامی.