تنگدل داشتن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ دِ تَ] (مص مرکب)افسرده و غمگین ساختن. ملول و ناخوش داشتن :
مرا دهانک تنگ تو، تنگدل دارد
میان لاغر تو، لاغر و نزار و حزین.فرخی.
رجوع به تنگدل و دیگر ترکیبهای آن شود.