تنو

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (اِ) قوت و توانایی را گویند. (برهان) (آنندراج) (ناظم الاطباء). همان توان مذکور. (شرفنامهء منیری). ظاهراً از ترکیب تنومند این معنی ساخته شده. (حاشیهء برهان چ معین). رجوع به تنومند شود.