«لغت نامه دهخدا»
[تَ رَ / رِ یِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) برج بلندی که از آهک و سنگ سازند و سرش دراز باشد و مشرف بر آب بود و در ته آن منفذی بود و آب در آن جمع شود و بر پرهء آسیا که از چوب می باشد می زند و آسیا را به گردش می آورد. رجوع به تنوره شود.