«لغت نامه دهخدا»
[تَ رَ / رِ کَ / کِ دَ](مص مرکب) در حال چرخیدن به هوا پریدن. (فرهنگ فارسی معین). به هوا برشدن دیو و جادو، بی بال و پر. دواریدن. در افسانه های قدیمی، بر هوا شدن دیو بی بال و پری، راست بسوی بالا. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا) :دیوان تنوره می کشند و به آسمان می روند. (فرهنگ فارسی معین). رجوع به مادهء قبل و تنوره شود.