«لغت نامه دهخدا»
[تَ نَ / نِ وُ شَ / شِ] (اِ مرکب، از اتباع) مجموع پهنا و درازا و سطبرای آدمی: او به تنه و توشهء فلان است. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). رجوع به تنه توشه شود.