«لغت نامه دهخدا»
[تُ / تَ کُ] (نف مرکب)تواناکننده. نیرومندکننده. قدرت دهنده : جهان آفرین ایزد کارساز تواناکن ناتوانانواز.نظامی. رجوع به توانا شود.