«لغت نامه دهخدا»
[تُ / تَ تَ] (مص مرکب)نیرو داشتن. تاب داشتن. قدرت داشتن : من و رخش و کوپال و برگستوان همانا ندارند با من توان.فردوسی. کسی کو به خود بر توان داشتی ز طبع آرزوها نهان داشتی.نظامی. رجوع به توان شود.