«لغت نامه دهخدا»
[تُ / تَ گَ] (ص مرکب)بزرگوار. بلندپایه. والامقام : تو آن توانگرجاهی که عور و درویشند به پیش جاه تو این دو توانگر آتش و آب. مسعودسعد. رجوع به توانگر شود.