توبهء نصوح

«لغت نامه دهخدا»

[تَ / تُو بَ / بِ یِ نَ](ترکیب وصفی، اِ مرکب) کنایه از توبهء خالص است. (انجمن آرا). استوار کردن عزم است بر اینکه دیگر چنان کاری نکند. ابن عباس گفته است توبهء نصوح پشیمانی به دل و آمرزش خواستن به زبان است و بازایستادن به تن و به دل گرفتن است که دیگر به چنان کار بازنگردد. (از تعریفات جرجانی). توبهً نصوحاً؛ بازگشتن راست و خالص. (ترجمان جرجانی ترتیب عادل بن علی) : یا ایها الذین آمنوا توبوا الی الله توبهً نصوحاً عسی ربکم ان یکفر عنکم سیّئاتکم و یدخلکم جنات تجری من تحتها الانهار... (قرآن 66 / 8). بند و غل توبهء نصوح بود باغ دیدن غذای روح بود.سنائی. نسبت عشق و رغبت باده مانع توبهء نصوحت باد.انوری. یا تو را با چنین کرم باری مرگ یا توبهء نصوح دهد.گلخنی قمی.