توبی

«لغت نامه دهخدا»

[تُ] (اِخ)(1) یهودی از قبیلهء نفتالی که بر اثر تدین خود مشهور گردید و در دوران پیری کور شد و به وسیلهء پسرش، بر اساس راهنمائی فرشته رافائل، معالجه گشت. (از لاروس). و رجوع به قاموس الاعلام ترکی ذیل کلمهء توبیا و لاروس قرن بیستم شود. (1) - Tobie.