«لغت نامه دهخدا»
[یِ قَ لَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) توتیای قلمی. قسمی از توتیا. (آنندراج). توتیای انابیبی و مزاربی. (از تحفهء حکیم مؤمن) : کلکش زده دم ز نکته های قلمی زد بر قد خط، راست قبای قلمی هرگز نشود سپید زیرا که کشد در چشم دوات توتیای قلمی. محمدعلی ماهر (از آنندراج). آید چو توتیای قلم یک قلم مرا از سوز دل عیان بنظر استخوان و مغز. باقیای کاشی (ایضاً). رجوع به توتیا شود.