«لغت نامه دهخدا»
[تَ / تُو دِ یِ کَ](ترکیب وصفی، اِ مرکب) آنست که سالک به مقامی رسد که تعین و هستی مجازی وی که پردهء جمال الهی و مانع مشاهده است محو و فانی گردد و بی خود شده خود را حق بیند و به لسان حق ناطق به اناالحق گردد و این توحید خواص و اخص الخواص است. (از فرهنگ علوم عقلی). رجوع به توحید و دیگر ترکیبهای آن شود.