«لغت نامه دهخدا»
[تَ / تُو سَ رَ] (ص مرکب)توسن خوی. مقابل ساکن رگ : بی نام هم کنونش چو بید سترک خصی این بدگهر شگالک و توسن رگ استرک. خاقانی. رجوع به توسن و دیگر ترکیبهای آن شود.