توقع کردن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ وَقْ قُ کَ دَ] (مص مرکب) خواهش کردن. خواستن. تمنی کردن. درخواست کردن : اگر مث در ملک، مشارکت توقع کنی مبذول است. (کلیله و دمنه). از حسن قیام به قضای حقوق انعام و اکرام که دربارهء او فرموده بود توقع کرد. (ترجمهء تاریخ یمینی چ 1 تهران ص 341).
در وصل ازو توقع مکتوب می کنم
با طاقتی مرا به دیار دگر کشید.
صائب (از آنندراج).
رجوع به توقع و توقع داشتن شود.