توقف نمودن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ وَقْ قُ نُ / نِ / نَ دَ](مص مرکب) توقف کردن. (ناظم الاطباء). تلعلم. تکثم. تعریج. (از منتهی الارب) : خبر رسید که مردم اصطخر عهد بشکستند و عامل او را بکشتند و چندان توقف نمود که جور را بستد، در سال سی ام از هجرت. (فارسنامهء ابن البلخی ص 116). ساعتی توقف نمودند. (کلیله و دمنه). رجوع به توقف و توقف کردن شود.