«لغت نامه دهخدا»
[تَ نُ] (ع مص) به فسوس خندیدن. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). نرم خندیدن، فوق تبسم مانند خندهء فسوس کننده و آن خاص است زنان را. (آنندراج).