«لغت نامه دهخدا»
[تَ وُ کَ دَ] (مص مرکب)تحقیر کردن و اهانت نمودن و غفلت کردن. (ناظم الاطباء) : گفتند بدین تهاون که بر ایشان کرد و بی نیازیی که از ایشان نمود همگان بصورت ملازمت کنند. (فارسنامهء ابن البلخی ص 67). کو تهاون کرد در تعظیمها تا که زآن نسیان شد و سهو و خطا.مولوی. و از ادای خراج تقاعد می نمایند و تکاسل و تهاون می کنند. (تاریخ قم ص 31). رجوع به تهاون شود.