تهک

«لغت نامه دهخدا»

[تَ هَ] (اِ) خاک را گویند و به عربی تراب خوانند. (برهان) (از انجمن آرا) (از آنندراج). خاک. (فرهنگ جهانگیری) (فرهنگ رشیدی). زمین و خاک و گرد و غبار. (ناظم الاطباء). || (ص) تهی باشد چون برهنه. (لغت فرس اسدی چ اقبال ص 266). به معنی تهی و خالی و برهنه و عریان هم هست. (برهان) (از انجمن آرا) (از آنندراج) (از ناظم الاطباء). خالی و برهنه و قیل با گاف فارسی. (شرفنامهء منیری). برهنه را گویند. (فرهنگ جهانگیری). به معنی برهنه نیز آمده است. (فرهنگ رشیدی). تهی باشد چون برهنه و گویند تهی و تهک بر سبیل اتباع است. (حاشیهء لغت فرس اسدی، ایضاً). عور. برهنه. رت. لوت. لخت. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). قیاس شود با تهیک پهلوی (تهی). (حاشیهء برهان چ معین) :
ای ز هر مردمی تهی و تهک
مردمان نزد تو چرا باید(1).
ابوشکور (از لغت فرس اسدی چ اقبال ص256).
رجوع به تهی و تهک شود.
(1) - پاید. (دهخدا حاشیهء برهان چ معین).