ته کار

«لغت نامه دهخدا»

[تَ هِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب)اصل و مآل کار. (آنندراج). پایان و انجام کار. نتیجهء کار. سرانجام کار :
شیرین پسران که دلبر و دلدارند
در دیدهء بلبلان، گل بی خارند
غافل ز ته کار نباشی کاینها
در کیر نهان همچو رطب کس دارند.
قبول (از آنندراج).
دور بیتابی که از حسن ته کار آگه اند
چون حنای بسته می دانند کار بسته را.
محسن تأثیر (ایضاً).
رجوع به ته و دیگر ترکیبهای آن شود.