ته کردن

«لغت نامه دهخدا»

[تَهْ کَ دَ] (مص مرکب) تا کردن. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا).
- ته کردن رخت و قماش؛ تا کردن آن :
صبا را شرم می آید به روی گل نگه کردن
که رخت غنچه را وا کرد و نتوانست ته کردن.
؟ (از بهار عجم و آنندراج).
- ته کردن زانو؛ به ادب نشستن چنانکه در نماز می نشینند. (غیاث اللغات) (آنندراج). رجوع به ته و تا و دیگر ترکیبهای این دو شود.