تهماسب

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (اِخ) دارندهء اسب فربه یا دارای اسب زورمند. توماسپ(1) = تهماسپ = طهماسپ. یکبار در اوستا در فروردین یشت فقرهء 131 یاد شده است «تاء» یا «طاء» در این نام باید به ضم تلفظ شود. از آنکه آن را به فتح خوانند نظر به «تاء» در نامهای تهمتن و رستهم = رستم و گستهم است. اما تهم در این سه نام از تخم(2) می باشد که به معنی دلیر و پهلوان است. نگاه کنید به یشتها ج2 صص 46-49. (فرهنگ ایران باستان ص 228). رجوع به تهم و تهمتن شود.
(1) - Tumaspa.
(2) - takhma.