تهی شدن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ / تِ / تُ شُ دَ] (مص مرکب) خلو. خالی شدن. خواء. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا) :
ز من چون به ایشان رسید آگهی
از آواز من مغزشان شد تهی.فردوسی.
کنون تخت گشتاسب شد زو تهی
بپیچد ز دیهیم شاهنشهی.فردوسی.
سر نامداران تهی شد ز جنگ
ز تنگی نبد روزگار درنگ.فردوسی.
ترکش عمرش تهی شد، عمر رفت
از دویدن در شکار سایه تفت.مولوی.
که خزانه تهی شود و چشم طامع پر گردد. (مجالس سعدی ص 20).
فرومایگی کردم و ابلهی
که این پرنگشت و نشد آن تهی.
سعدس (بوستان).
چو عالم شدن خواهد از ما تهی
گدائی بسی به ز شاهنشهی.حافظ.
پیمانهء هر که پر شود خواهد مرد
پیمانهء من چو شد تهی می میرم.
؟ (از انجمن آرا).
|| بی نصیب شدن. عاری شدن. محروم شدن :
ز افسر سر تو از آن شد تهی
که نه مغز بودت نه رای بهی.فردوسی.
فلک ستاره فروبرد و خور ز نور تهی شد
زمانه مایه زیان کرد و خود ز سود برآمد.
خاقانی.
رجوع به تهی و دیگر ترکیبهای آن شود.