تهی شکم

«لغت نامه دهخدا»

[تَ / تِ / تُ شِ کَ] (ص مرکب) خالی شکم. گرسنه. (ناظم الاطباء). طلنفح، گرسنه و تهی شکم. (منتهی الارب از یادداشت بخط مرحوم دهخدا) :
کوس تهی شکم را بود آرزوی آن نان
یا قوم اطعمونی، آوازش آمد از بر.خاقانی.
رجوع به مادهء بعد شود.