تهی کیسه

«لغت نامه دهخدا»

[تَ / تِ / تُ سَ / سِ] (ص مرکب) بی پول. فقیر. آنکه در کیسه چیزی از نقدینه ندارد :
از ساغر سپهر تهی کیسه می مخور
وز سفرهء جهان سیه کاسه نان مخواه.خاقانی.
کیسه برانند درین رهگذر
هر که تهی کیسه تر آسوده تر.نظامی.
تهی کیسه را از گره بر چه باک.
امیرخسرو دهلوی.
رجوع به تهی و دیگر ترکیبهای آن شود.