تهی میانی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ / تِ / تُ] (حامص مرکب) بی مغزی. کم ظرفی. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا) :
پس از این همه مناقب، خجلم خجل پشیمان
که ثنای خویش گفتن بود از تهی میانی.
نظامی (یادداشت ایضاً).
آن باد که این دهل زبانی
باشد تهی و تهی میانی.نظامی.
رجوع به تهی میان و تهی و دیگر ترکیبهای آن شود.