تیان

«لغت نامه دهخدا»

(اِ) دیگ سرگشادهء بزرگ را گویند. (برهان). دیگ سرگشاده بود و آن را لوید نیز خوانند. (فرهنگ جهانگیری) (از فرهنگ رشیدی). دیگ سرگشادهء بزرگ که در آن حلوا و غیره پزند و دیگ گرمابهء حمام را نیز گفته اند. (انجمن آرا) (آنندراج). دیگ بزرگ سرگشاده و سرپهن. (ناظم الاطباء). طبری «تهان»(1) (تابه)... گیلکی «تیان»(2) (دیگ بزرگ...) معرب آن طَیجَن. (حاشیهء برهان چ معین). ظرفی مسین بزرگ مانند پاتیل. دیگ بزرگ که دهانهء آن فراخ تر از شکم و بن آن است. قدر. ظرف بزرگ مفرغین یا مسین که سر آن فراخ تر از تک و بن آن است و در آن آشهای بزرگ پزند یا بر آتش تون کار گذارند تا آب خزانهء حمام گرم کند. پاتیله. پاتله. (از یادداشتهای مرحوم دهخدا) :
گفت و سکاره کش تیان خوانی
آنچنان ده که باز بستانی.
(لغت فرس اسدی).
عشق چو مغز است جهان جمله پوست
عشق چو حلواست جهان چون تیان.
مولوی (از فرهنگ جهانگیری).
|| نوعی ماهی بزرگ. (حاشیهء برهان چ معین). نوعی ماهی بزرگ در بحر خزر و سفیدرود. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). ماهی تیان. تیان ماهی.
(1) - tehan.
(2) - tyan.