تیرافکن

«لغت نامه دهخدا»

[اَ کَ] (نف مرکب) تیرانداز. که تیر افکند. پرتاب کنندهء تیر از کمان و جز آن :
عطارد کرده ز اول خط جوزا
سوی مریخ تیرافکن تماشا.نظامی.
رجوع به تیرانداز و تیر و دیگر ترکیبهای آن شود.