تیره رخ

«لغت نامه دهخدا»

[رَ / رِ رُ] (ص مرکب) تیره روی. تیره چهر :
روشنی و خرمی مملکت از کلک اوست
گرچه سر کلک او تیره رخست و نژند.
سوزنی.
رجوع به تیره و دیگر ترکیبهای آن شود.