تیره رو

«لغت نامه دهخدا»

[رَ / رِ] (ص مرکب) تیره رخ. تیره چهر. سیه روی. تیره روی :
زحل نحس و تیره روی نگر
کز بر مشتریش مستقر است.خاقانی.
ز خورشید تا سایه موئی بود
که این روشن، آن تیره روئی بود.نظامی.
رجوع به تیره و دیگر ترکیبهای آن شود.