تیره فام

«لغت نامه دهخدا»

[رَ / رِ] (ص مرکب) تاریک و سیاه رنگ. تیره رنگ. تیره فش :
هوا تیره فام و زمین تیره گشت
دو دیده در او اندرون خیره گشت.
فردوسی.
به پند منادی نشد شاه رام
به روز سپید و شب تیره فام.فردوسی.
من این کرده وز شب جهان تیره فام
که داند که من که و راهم کدام.
اسدی (گرشاسب نامه).
سپهبد چو دید آسمان تیره فام
بزد بر سر اسب جنگی لگام.
اسدی (گرشاسب نامه).
جویست و جر پردهء عبرت ز دردها
ره پر زجر و جوی و هوا سرد و تیره فام.
ناصرخسرو (دیوان ص 260).
|| کنایه از شب :
به گوهر فروزد دل تیره فام
مگر شبچراغش از اینست نام.نظامی.