تیزآموز

«لغت نامه دهخدا»

(نف مرکب، ن مف مرکب) که تیز آموزاند. که تیز آموخته شود. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا) : هر پیشه که از آن کهتر نباشد و هر صناعت که از آن تیزآموزتر نبود، تا مرد مدتی بر مزاولت آن مداومت نمی نماید در آن مهارتی... حاصل نمی کند. (المعجم فی معاییر اشعارالعجم از یادداشت ایضاً).