تیزجوش

«لغت نامه دهخدا»

(نف مرکب) سخت جوشنده و شتابان. سخت دونده و ناآرام :
نشستند بر تازی تیزجوش
همه خاره خفتان و پولادپوش.نظامی.
رجوع به تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.