تیزدادن

«لغت نامه دهخدا»

[دَ] (مص مرکب) اخراج ریح به آواز از زیر. رها کردن باد. ضرط. باد کندن. حصم. گوزدادن. گوزیدن. (از یادداشتهای مرحوم دهخدا) :
خورد سیلی زند بسیار طنبور
دهد تیز او به تازی همچو تندور.
طیان (از یادداشت ایضاً).